[Castellano, English, Ελληνικά, Italiano] Comisaría atacada a Toulouse

En solidaridad con Mónica y Francisco…

Toulouse, Francia: Estábamos hartos – Comisaría atacada con cócteles molotov

En la noche del martes 26 [abril], hemos atacado una comisaría con cócteles Molotov.

No vamos a mentiros por más tiempo.
Estábamos hartos.
Hartos que nos venden que “las cosas serán mejor mañana.”
Hartos de esperar el movimiento social.
Hartos de los “hasta la próxima semana” aburridos y tristes.
Hartos del espectáculo de la contestación donde el miedo pega en el estómago y la renuncia en la cabeza.
Hartos de buscar en Internet “allí donde explota” o masturbarse sobre los enfrentamientos grabados y publicados en YouTube.
Hartos de hacer 600 kilómetros para un disturbio.
Parece a un nuevo deporte. O peor. Una nueva profesión.
Amotinador@s profesional@s de los movimientos sociales.
Es impresionante en el CV militante.
Hartos que de tirar dos latas o poner un cubo de basura en la carretera y conseguir gaseados pasa por un triunfo.
Hartos de pretender ser feliz cuando no sucede nada.
Hartos de fingir que estamos de acuerdo.
Hartos de fingir que nos importa la ley de El-Khomri.
No hemos esperado los indignados 2.0 para pasar las noches de pie.
Hay que decir lo que es.
Estamos impacientes.
No entendemos por qué tuviéramos que dar cita al poder para impugnarle a la vez rodeado de policías y de pacific@s.

Eso lo hicimos por placer.
Lo hicimos para marcar una ruptura.
Porque estamos a la vez felices y enojados.
No queremos más estar allí donde nos esperan.

Nos gustaría enviar un doble abrazo combativo.
Primero para Mónica y Francisco en España.
Luego para los compañeros y las compañeras de Bruselas que también sufren la represión por acusaciones de terrorismo.
Nuestra solidaridad es el ataque, nuestro crimen la libertad.

Hasta pronto.

 

Police station attacked with molotovs in Toulouse, France.

On the night of Tuesday 26th [April], we attacked a police station with Molotov cocktails.

We won’t lie to you any longer.
We’ve had enough.
Fed up of being sold that “it’ll be better tomorrow”.
Fed up of waiting for the social movement.
Fed up with the dreary and sad “see you next week”.
Fed up of the spectacle of dissent where fear sinks into our stomachs and resignation into our heads.
Fed up of watching on the internet “there where it kicks off” or to masturbate over the clashes filmed and posted on youtube.
Fed up of going 600km for a riot.
We’d call it a new sport. Or even worse. A new craftsmanship.
Professional rioters of the social movements.
Looks cool on an activist CV.
Fed up of just throwing two cans, or putting a bin in the road and getting gassed, counting as a victory.
Fed up of pretending to be happy when nothing’s happening.
Fed up of pretending that we agree.
Fed up of pretending that we give a shit about the El-Khomri law.
We didn’t wait for the indignated 2.0 to spend some up all nights.
Have to say it how it is.
We are impatient.
We don’t understand why we should schedule an appointment with Power to challenge it, surrounded by ever more uniforms and cop-pacifists.

We did this for the pleasure.
We did this to mark a rupture.
Because we are happy and angry at the same time.
We no longer want to be there where we are expected.

We want to send a double combative hug.
First to Mónica and Francisco in Spain.
Next to comrades from Brussels who are also experiencing repression for terrorism.
Our solidarity is attack, our crime is freedom.

See you soon.

Τη νύχτα της Τρίτης 26 Απρίλη επιτεθήκαμε με βόμβες μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα [στην περιοχή Ζολιμόν της Τουλούζης].

Δε θα σας αραδιάσουμε ψέματα.
Έχουμε μπουχτίσει.
Μπουχτίσαμε να μας πλασάρουνε πως «αύριο θα ’ναι καλύτερα τα πράγματα».
Μπουχτίσαμε να περιμένουμε το κοινωνικό το κίνημα.
Μπουχτίσαμε απ’ τα μονότονα και θλιβερά «πάει για την επόμενη βδομάδα».
Μπουχτίσαμε με το θέαμα της αμφισβήτησης όπου ο φόβος κολλάει στο στομάχι και η παραίτηση μες στο κεφάλι.
Μπουχτίσαμε να τσεκάρουμε στο ίντερνετ «πού παίζει και γαμώ τις φάσεις» ή ν’ αυνανιζόμαστε με συγκρούσεις βιντεοσκοπημένες κι ανεβασμένες στο youtube.
Μπουχτίσαμε να διανύουμε 600 χιλιόμετρα για ένα μπάχαλο.
Μάλλον πρόκειται για νέο άθλημα. Ή ακόμη χειρότερα. Για νέα επιδεξιότητα.
Επαγγελματίες μπάχαλοι κοινωνικών κινημάτων.
Κωλολέει για το αγωνιστικό βιογραφικό.
Μπουχτίσαμε να περνιέται για νίκη το να ρίχνουμε δυο τενεκεδάκια ή να μπλοκάρουμε τον δρόμο μ’ έναν κάδο και να μας την πέφτουνε με δακρυγόνα.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι γουστάρουμε ενώ δεν κουνιέται φύλλο.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι συμφωνούμε.
Μπουχτίσαμε να παριστάνουμε ότι μας καίγεται καρφί για τον [εργασιακό] νόμο Ελ-Κομρί.
Δεν περιμέναμε τη νέα έκδοση αγανακτισμένων 2.0 [με τις «Ολονυχτίες» τους] για να ’μαστε στο πόδι τις νύχτες.
Να το πούμε το πράμα όπως είναι.
Είμαστε ανυπόμονοι.
Δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο θα πρέπει να δώσουμε ραντεβού με την εξουσία για να την αμφισβητήσουμε περικυκλωμένοι απ’ όλο και περισσότερους ένστολους και μπατσοπασιφιστές.

Το κάναμε για να το φχαριστηθούμε.
Το κάναμε για να σηματοδοτήσουμε μια ρήξη.
Επειδή νιώθουμε χαρά, αλλά είμαστε και τίγκα στην οργή.
Όπου κι αν μας περιμένετε, δε γουστάρουμε να σκάσουμε εκεί.

Θα θέλαμε να στείλουμε μια διπλή μαχητική αγκαλιά.
Πρώτα, στη Μόνικα και στον Φρανσίσκο στην Ισπανία.
Μετά, στους συντρόφους και στις συντρόφισσες απ’ τις Βρυξέλλες που επίσης υφίστανται καταστολή, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για τρομοκρατία.
Η αλληλεγγύη μας είναι η επίθεση, το έγκλημά μας η λευτεριά.

Τα ματαλέμε.

Tolosa, Francia: Attacco molotov contro commissariato – Ne avevamo abbastanza

Nella notte di martedì 26 aprile abbiamo attaccato un commissariato con dei cocktail molotov.

Non vi mentiremo ancora.
Ne avevamo abbastanza.
Abbastanza che ci vendano l’”andrà meglio domani”.
Abbastanza di aspettare il movimento sociale.
Abbastanza degli “alla settimana prossima” cupi e tristi.
Abbastanza dello spettacolo della contestazione in cui la paura ci stringe allo stomaco e la rassegnazione alla testa.
Abbastanza di guardare su internet “dove sta esplodendo” o di masturbarsi sugli scontri filmati e postati su youtube.
Abbastanza di fare 600km per un riot.
Si direbbe un nuovo sport. O peggio. Un nuovo mestiere.
Rivoltos* professionist* dei movimenti sociali.
Fa figo sul CV militante.
Abbastanza che gettare due lattine o buttare un bidone della spazzatura per strada e farsi gassare passi per una vittoria.
Abbastanza di fingere di essere content* mentre non succede niente.
Abbastanza di fingere che siamo d’accordo.
Abbastanza di far credere che ce ne freghi qualcosa della legge El-Khomri.
Non abbiamo aspettato gli indignati 2.0 per passare delle notti bianche.
Bisogna dire le cose come stanno.
Siamo impazienti.
Non capiamo perché dovremmo dare appuntamento al potere per contestarlo, accerchiat* da sempre più uniformi e pacisbirri.

L’abbiamo fatto per il gusto di farlo.
L’abbiamo fatto per segnare una rottura.
Perché siamo allegri e in collera allo stesso tempo.
Non abbiamo più voglia di essere là dove ci aspettate.

Vorremmo mandare un doppio abbraccio combattivo.
Innanzitutto a Monica e Francisco in Spagna.
Poi ai/lle compagn* di Bruxelles che subiscono ugualmente la repressione per terrorismo.

La nostra solidarietà è l’attacco, il nostro crimine la libertà.

A presto.

Anuncios
A %d blogueros les gusta esto: